Willy Van Damme: “De modernisering van de Dendermondse politiek”

Willy Van Damme, bekend lokaal journalist in Dendermonde, stuurde ons onderstaand stuk over de afgelopen gemeenteraardsverkiezingen. We publiceren het zoals we het in de mailbox zagen verschijnen.

Met respect durven doen

Waren de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 voor Dendermonde de tot heden vermoedelijk meest historische uit haar geschiedenis dan zijn ook die van oktober 2006 minstens memorabel te noemen. In 1994 kwamen een grotendeels professionele groep van bestuurders aan de macht die een beleid op een meer stedelijke en aan de tijd aangepaste wijze vorm gaven. De nu juist voorbije verkiezingen, zonder Norbert De Batselier de verpersoonlijking van dit bestuur, bestendigden dit beleid dat nu onomkeerbaar is gebleken. Het kreeg de steun van de meerderheid van de Dendermonds bevolking.

Handjeplak op de Jaarmarkt

Toen Norbert De Batselier in 1994 het project Inzet lanceerde betekende dat een ware revolutie voor de lokale politiek. Gedaan met een schepencollege bestaande uit lokale ‘burgemeesters’ uit de deelgemeenten wiens grootste en soms enige kunde het verzamelen van stemmen was. En hoe dat gebeurde was van weinig of geen tel. Gedaan ook met het besturen als men dat vroeger in het landelijke Appels of Grembergen deed of met wat achterbaks gemarchandeer. De stad besturen was niet langer iets als het handjesklap op de jaarmarkt. Dit beleid werd in 1994 door de stad uitgespuwd. Een stad die het beu was dronken bestuurders te zien die amper wisten wat besturen was.

De CD&V heeft dit ingezien en zich de voorbije twaalf jaar gemoderniseerd en mensen aangetrokken die willen besturen à la De Batselier, zij het uiteraard met een eigen inbreng. Mensen wier wijze van besturen haaks staat op dat wat voor hun partij voor 1994 typerend was. Die modernisering was zes jaar geleden al goed merkbaar. De coalitie in 2000 tussen Inzet en CD&V was dan ook logisch, al lag dat in het begin moeilijk. Inzet was immers opgericht om reden van het vroegere wanbeheer van diezelfde CD&V en om de almacht van CD&V te breken. Beiden waren dus elkaars aartsvijanden.

Er waren uiteraard in dit nieuwe schepencollege regelmatig spanningen maar in essentie vormde het college een coherent geheel. Met voor sommigen misschien als uitzondering dan schepen Jozef Dauwe. Geen toeval dat de cohesie groot was want beiden wilden de verdere professionalisering van het politiek beleid in de stad. Zowel op sociaal en economisch vlak als op het gebied van het milieubeleid of verkeer waren de tegenstellingen beperkt te noemen. Toch binnen de fracties. De meerderheid die jaren met een krappe één zetel overschot moest regeren is op geen enkel ogenblik in gevaar gekomen. Ook niet tijdens de door Ferdy Willems georganiseerde rel rond de benoeming van Hennie De Baets, mevrouw De Batselier. Nochtans werden notoire CD&V figuren als Leon Bomhals (Dendermondse Volkswoningen), Eugene Van den Bossche (dijkgraaf in Vlassenbroek en vader van raadslid Elke) en Jozef Michem (lid van een serie stedelijke adviesraden) in belangrijke dossiers op hun plaats gezet, met zelfs een vernedering in het geval van de toch ooit invloedrijke Bomhals.

Gebrek aan kwaliteiten

Bij CD&V heeft men trouwens ingezien dat hun keuze de goede was. De ruzies in de VLD en de instabiliteit binnen Samen tijdens de nu bijna voorbije legislatuur toonden dat men in wezen geen alternatief had voor De Batselier en zijn Inzet. Na de verkiezingen in 2000 leefde immers heel kort het idee van een monstercoalitie van Samen, Groen, VLD en CD&V. Wat indien dit plan had doorgegaan vermoedelijk gezorgd had voor 6 jaren van instabiliteit, ruzies en een slecht beleid. Bovendien is de VLD nog steeds niet losgeraakt van haar weinig glorievol recent verleden. De VLD onder haar vroegere senator Frans Verberckmoes was vooral gekenmerkt door een gebrek aan krachtige intellectuele capaciteiten. Figuren als een Rudy De Brandt typeerden de partij. Het aantrekken en laten doorstromen van kwaliteitsvolle lokale politici verloopt er stukken moeilijker dan bij de CD&V of de SP.A. Typerend is dat de nieuwe samenstelling van de VLD gemeenteraadsfractie bijna identiek is aan de vorige. Het feit dit die fractie maar vijf leden telt bemoeilijkt natuurlijk mee die doorstroom. Bij de grotere fracties van CD&V en SP.A is dit makkelijker te realiseren. Ook nu weer is er bij CD&V en SP.A/Spirit een duidelijke vernieuwing van de fractie merkbaar. Met het verschijnen van enkele kwalitatief veelbelovende figuren. De voortzetting van de coalitie nu onder leiderschap van CD&V is dan ook niet meer dan logisch te noemen.

Binnen de VLD is intern de storm nu wel geluwd maar blijft er nog steeds een merkbare tegenstelling tussen de oude getrouwen rond Frans Verberckmoes en Hilde Dierickx, volksvertegenwoordigster en fractieleidster in de gemeenteraad. Beide groepen houden elkaar in het partijbestuur min of meer in evenwicht. Wel is het vertrek van de groep om Cyriel Van Kerckhoven, Erik Reynaerts, Karel Peeters, Wim Vander Cruyssen en Rudy De Brandt voor de VLD in Dendermonde een erg goede zaak. Hun aanwezigheid betekende een grote rem op het moderniseren en professionaliseren van de VLD. Wier lijst in 2000 door sommige Dendermondse liberalen smalend de caféploeg van Rudy De Brandt werd genoemd. Het is echter niet het enige probleem voor de VLD. Zo is er het gebrek aan charisma van sterke vrouw Hilde Dierickx en het zwakke optreden van zoon Kris Verberckmoes wiens grootste eigenschap soms die van een erg vriendelijke jongen lijkt te zijn.

Als Don Quichote

Bovendien heeft de VLD zich pogen te profileren op thema’s waar ze uiteindelijk alleen maar bakzijl mee kon halen. De Grote Markt is er zo een. Jaren roepen om auto’s op de markt en als het verkiezingsprogramma dan dient opgemaakt die auto’s op de markt uit het programma schrappen. Beschamend feitelijk. Hetzelfde voor het parkeerprobleem, een gevolg feitelijk van het groeiende economische succes van de stad waar scholen, winkels en de tertiaire sector floreren als nooit ervoor. Klagend dat er niet genoeg parkeerplaatsen zijn en gelijktijdig protesteren tegen het feit dat er boven de bibliotheek een parkeerruimte voorzien is getuigt van een gebrek aan coherentie. En dan is er de dubieuze houding tegenover de gevangenis waar men als een lokale Don Quichote ten strijd trekt tegen de bouw van die nieuwe gevangenis. Gewoon lachwekkend. Dat de familie van Geert Vermeir hier mogelijke bouwgronden heeft zou haar moeten nopen tot voorzichtigheid. Maar geen zorg, het blijft het strijdpunt bij uitstek. Met beschuldigingen over belangenvermenging als gevolg.

Bovendien roept Hilde Dierickx dan eens op tot het behouden van de open kouter aan het Oud Klooster waar de hogere overheid de gevangenis plant en dan weer eens tot het behouden van dit woonuitbreidingsgebied. Zichzelf in dit discours tegensprekend. Met als ultieme vraag: primeert het private belang of het algemeen belang voor de Dendermondse VLD? Hetzelfde voor het recente tweemaal langdurig en heftig tussenkomen in de gemeenteraad van raadslid en advocaat Kris Verberckmoes ten voordele van de lokale afdeling van het Rode Kruis en haar voorzitter, een rechter in Dendermonde. Ook hier stellen insiders zich vragen over het waarom.

En dan is er de houding tegenover de herinrichting van de Dender in de binnenstad. Het is geweten dat de drijvende kracht achter het deels dichtgooien van die Dender Frans Verberckmoes was. Nog steeds stuwt hij blijkbaar de VLD in de richting van het verzet tegen die herinrichting. Herinrichting die zal zorgen voor een ingrijpende verfraaiing van de binnenstad en ze veel aantrekkelijker zal maken, zeker voor het alsmaar groeiend toerisme. Toerisme dat in de toekomst nog meer dan nu een der voornaamste krachten voor de economische ontwikkeling van de stad zal worden. Het is alsof de VLD onder impuls van Frans Verberckmoes die groei om reden van erg persoonlijke aard wil tegenhouden. Wel heeft de VLD ook op haar lijst een aantal kwalitatief degelijke mensen weten aan te trekken. Het doorstromen naar de gemeenteraad blijkt moeilijker te verlopen. De modernisering van de VLD zal dus vermoedelijk nog wat jaren blijven aanslepen.

Wel was de uitslag van de raadsverkiezingen een zware opdoffer voor de groep van Frans Verberckmoes. Deze werd immers met glans gewonnen door lijsttrekster Hilde Dierickx die 1.854 voorkeurstemmen behaalde tegen maar 607 voor Kris Verberckmoes, die nochtans stevig reclame voerde. De groep om Hilde Dierickx staat dan ook in een erg stevige positie binnen de VLD en zal nog meer dan voorheen haar wil kunnen doordrukken. Zonder die groep verschrompelt de partij immers tot een kleine onbetekenende fractie.

Einde van de rit

De verkiezingen betekende ook het einde van enkele lokale politieke projecten. Een ramp waren de verkiezingen natuurlijk voor de lijst Samen. Een partij ontstaan uit de ambitie van twee ex-schepen Fons Hermans en Jo De Bock om ook na hun vertrek uit de CD&V en Inzet verder op de Dendermondse politiek te blijven wegen. Nog in de aanloop naar de verkiezingen vervoegde een duidelijk overambitieuze Peter Bombay dit duo. Als gewezen kabinetsmedewerker van de vroegere Vlaamse Minister President Luc Van den Brande had hij natuurlijk een CD&V stempel en zijn post als perswoordvoerder bij het Ros Beiaardcomité van 2000 was blijkbaar te zien als een opstapje richting de Dendermondse politiek en de CD&V. Geen goede verkiesbare plaats op de CD&V krijgend nam hij via een merkwaardig persbericht zelf ontslag uit die partij. Bij Samen kon hij immers wel een verkiesbare plaats krijgen.

Het was het begin van een korte politieke carrière. Frontaal ging hij in de aanval tegen de meerderheid, vooral dan De Batselier, met een resem brieven naar de gouverneur en zware nooit hard gemaakte beschuldigingen over corruptie. Met als gevolg het vertrek van Jozef Bonte, Luc Pieters en Myriam Van Overstraeten richting de ouwe vertrouwde CD&V. Pas toen fractieleiders René Van Marcke (Inzet) en Annie Van den Berghe (CD&V) hem koud meedeelden dat hij het definitief verkorven had zweeg hij. De harde jongen werd plots een softie. Te laat. En toen ook Fons Hermans de voor hem wijze beslissing nam om niet meer op te komen was het lot van Samen beklonken. Rosa De Cock, mevrouw Fons Hermans, kon het tij als lijstduwster niet meer keren. Ook de nochtans goed gevoerde intense campagne kon niet baten. Van de vier zetels blijft er niets meer over. Mede doordat de lijst vooral een samenraapsel was van enkele families. Bombay die jaren lang dacht burgemeester te worden en dat ook publiek verkonde is tot de aarde teruggekeerd.

Verkiezingen win je niet door te dromen of in de media allerlei verklaringen af te leggen. En met een kiescampagne gericht op ‘meer voetpaden’ en ‘weg met die palmboom’ lukt dat ook niet. Op veel nochtans cruciale punten ook bleef het kiesprogramma erg vaag. Auto’s op de markt, de Denderrenovatie of de houding tegenover het Vlaams Belang, alles bleef in de mist hangen. Verkiezingen win je door te werken aan de basis en/of door het voeren van een goed beleid. Samen en Bombay deden geen van beiden. Bovendien woog de groep op politiek vlak niet door. Haar invloed op het beleid was de voorbije jaren zo goed als nihil, minder bijna dan het Vlaams Belang. Een gevolg vooral van de destructieve wijze van oppositie voeren. Alleen Carlo Van Hoey blonk de voorbije jaren uit en bleek een der beste oppositiepolitici in de raad. Vragen vanuit de meerderheidspartijen om hen te vervoegen werden door hem uit loyauteit weggewuifd. Hij verdwijnt uit de gemeenteraad. En Bombay kan zich nu meer richten op zijn werk bij de EU. Hij werd als het ware doodgeknepen door de CD&V en langs rechts door het Vlaams Belang. Wat blijft voor Bombay en zijn groep is het wakker worden uit een illusie.

De vernedering van Ferdy Willems

Ook Groen! werd wakker uit haar droom. Het succesvolle harde zoeken naar een volledige lijst leverde alleen een zware nederlaag op. Van de twee zetels bleef er met een povere 4,05% der stemmen niets meer over. Dit terwijl Gino Bertin door zijn constructieve opstelling binnen de oppositie de voorbije zes jaar het zwaarst op het beleid woog. Hij dient bovendien beschouwd als een der bekwamere lokale politici. De organisatorische zwakte van de partij bleek uit de zeer gebrekkige campagne die Groen! voerde. Ook krijgt men de indruk dat de harde erg persoonlijke en emotionele aanvallen van Ferdy Willems tegen ex-burgemeester De Batselier en Franki Hervent, hoofd der Dienst Toerisme, mee stemmen hebben gekost. Voor vele kiezers zal zijn actie tegen beiden nog weinig te maken gehad hebben met het voeren van oppositie maar eerder met een uitvechten van een persoonlijke vendetta tegen beide personen. De povere 147 stemmen die Willems behaalde (een 12% van het aantal lijststemmen!) tonen zijn bijna totaal gebrek aan populariteit, ook binnen zijn eigen partij. Een man die in 1994 1.594 stemmen haalde. De verkiezingen van 2006 waren er minstens één teveel voor deze ooit grote politicus. Een persoonlijk drama. Gino Bertin steunde in de praktijk echter dit beleid van persoonlijke aanvallen en schelden en draagt zo mee de verantwoordelijkheid voor wat er met Groen! gebeurde. De partij heeft de voorbije drie verkiezingen steeds de kartelvorming met Inzet/SP.A afgewezen en bleef zo buiten het beleid. Zo wou ‘zuiver’ blijven maar betaalt er nu de prijs voor.

Een zelden geziene pandoering

Ramp is het zeker ook voor Plus, een samenraapsel bij elkaar geschraapt door een ook zeer ambitieuze Karel Peeters die nu ongeveer acht jaar geleden plots de politiek ontdekte toen hij zijn chocoladebedrijfje wou uitbreiden richting De Vliet in Baasrode en daarvoor de toen mee aan de macht zijnde VLD tevergeefs benaderde. Een man die blijkbaar dacht dat geld de poort was naar veel zoniet alles, baas worden van Tv-zender Kanaal 3, hoofdsponsor van voetbalclub KAVD die terug nationaal zou spelen, senator voor de VLD en, ja waarom niet, burgemeester van de stad. Reeds in 2000 voerde hij een barnumreclame die bij velen de vraag opriep of hier de wet op de verkiezingsuitgaven niet werd overschreden. Het leverde hem 880 stemmen op. Gezien zijn massale campagne geen groots resultaat. Toen reeds had hij de grenzen van zijn visie op het politiek bedrijf moeten inzien. Tevergeefs, hij bleef volharden in zijn illusies. Zijn poging om als feitelijk nieuwkomer binnen de VLD om het lokale partijbestuur in handen te krijgen liepen faliekant af. Zelfs vanuit het Limburgse Grote Brogel bleek men plots interesse voor Peeters en het lokale partijbestuur van de VLD. Tevergeefs. Het was de eerste in een serie van nederlagen.

Bovendien kreeg hij vanuit de VLD alleen de steun van Wim Vander Cruyssen, Rudy De Brandt en Cyriel Van Kerckhoven, figuren zonder weinig politieke bagage. Mensen ook die de voorbije jaren vanuit de oppositie hadden uitgeblonken door een groot stilzwijgen of, bij Vander Cruyssen en Van Kerckhoven, door een veelvuldige afwezigheid. Ook Peeters zelf was de voorbije legislatuur veelvuldig afwezig en als hij er was, niet zelden ongeïnteresseerd lectuur aan het doornemen. Veel interventies van hun waren er tijdens de debatten in de raad niet te horen. Zelfs tijdens de raadzitting van midden september pal voor de verkiezingen bleef hij zwijgen toen enkele Baasroodse dossiers als de parking in Vlassenbroek ter sprake kwamen.

Ondanks dit bleek de man rond zich een aantal trouwe fans te hebben verzameld. Waarbij de indruk ontstond dat voor die fans Peeters een soort politieke guru was die kordaat alle Dendermondse problemen zou aanpakken. Wee diegene die het aandurfde de man te bekritiseren. Dan liepen zij als tijdens het laatste verkiezingsdebat in CC Belgica woedend weg. Typerend waren ook de beledigingen op het forum van VRT Nieuwsnet aan het adres van Piet Buyse nadat hij het laatste verkiezingsdebat in CC Belgica duidelijk met straatlengten voorsprong van Peeters had gewonnen. Piet Buyse was voor hen plots een dictator en een elitair ventje die ver verwijderd leefde van de gewone Dendermondenaar. En toen ex-schepen Fons Hermans van Samen zich op dat forum poogde te verdedigen klonk het vanuit Plus: “Wacht maar tot zondag, je zult dan wel lager zingen.” Arrogant en zwevend mijlenver boven aarde zagen Peeters en zijn fans zich al aan de macht, samen met het Vlaams Blok. De schepenambten leken al gekend. “En wat als Plus met het Vlaams Blok de meerderheid veroveren,” klonk het nog in de zomer bij fans van de man.

Als Mao

Wie de lijst bekeek en het programma las zag nochtans alleen maar een bonte verzameling individuen zonder weinig cohesie. De gevolgen lieten zich voelen in wat een verkiezingsprogramma hoorde te zijn. Riep de ene kandidaat om maatregelen tegen het te snel rijdende verkeer dan zat een andere in hetzelfde verkiezingsbrochure te ageren tegen de ‘overdaad’ aan snelheidscontroles. Om iedereen te plezieren werden er beloftes gedaan die niet konden worden nagekomen. Typerend was zijn oproep om de aankomst en vertrek van de Ronde van Frankrijk naar Dendermonde te krijgen. Een miljoenenzaak die de financiële toestand van de stad zware schade had toegebracht. Deze cultus van beloven resulteerde zelfs in de belofte aan de kleine Dendermondse islamitische gemeenschap in de stad om te zorgen voor een moskee. Alsof politieke partijen moeten zorgen voor gebedshuizen.

De man voert al jaren continu een persoonlijke campagne via het verspreiden van zijn beeltenis langs de verkoop van zijn pralines en het sponsoren van vele verenigingen. Wat betekende dat je op allerlei plaatsen in de stad diens beeltenis à la Mao kon tegenkomen. Voor zover geweten is hij naast Stalin, Mao Zedong en vader en zoon Kim uit Noord-Korea zowat de enige politicus wiens beeltenis continu in het straatbeeld te zien is. Die jarenlange campagne bleek nu bijna waardeloos. Plus is dan ook bijna zeker een heel tijdelijk fenomeen gebouwd rond de ambities van Peeters gesteund door een Patrick Meulebroek die het maar niet kon verkroppen dat niet hij maar Piet Buyse de eerste plaats op de CD&V lijst kreeg. Het resultaat van een decennia lange vete tussen beide families stammende uit tijd van de katholieke Dendermondse cafés Antiekens en Belgica. Voor beiden lijkt er geen weg terug en rest alleen nog de politieke wildernis.

Voetbalploeg zonder bal

Een succes was er wel voor het Vlaams Belang die drie zetels extra binnenhaalde en er nu zeven bezit. Zoals zes jaren geleden droomde fractieleider Stefaan Van Gucht er openlijk van om de meerderheid te breken en mee de macht te grijpen. Gezien het verdwijnen van Samen en de flop van Plus kan hij ondanks de 5.930 stemmen (19%) ook dit jaar zijn plannen best opbergen. Bij dit resultaat dient men wel te beseffen dat zij 6% minder haalden dan bij de gewestverkiezingen van 2004. Wel haalde Van Gucht een persoonlijk succes met 2.447 voorkeurstemmen, waarmee hij het nummer drie in de stad is qua voorkeurstemmen. Het Vlaams Belang zit echter bijna zeker als elders in Vlaanderen ook in de stad aan zijn maximum aantal stemmen en lijkt ook hier voor eeuwig gedoemd tot oppositievoeren. Het is als een club die wil voetballen maar noch veld noch bal krijgt. Zinloos tijdverdrijf dus.

Ook zal de partij verder als voorheen weinig of niet wegen op het beleid. Onder meer wegens de gebrekkige capaciteiten van de groep. Wel zal door de komst van Barbara Pas, werkzaam in het parlement bij Gerolf Annemans, een der sterke mannen in het Belang, de controle op de lokale partijafdeling vanuit Brussel sterk toenemen. De tijd dat de fractie de begroting van Belgica of het Jeugdbeleidsplan goedkeurde zal wel voorbij zijn. Het was trouwens al opgevallen dat op het einde van deze legislatuur het Belang alles wat met CC Belgica te maken had plots begon af te keuren. Opvallend is ook dat Michael de Bronett, die de voorbije jaren als voorzitter van de Dendermondse Vlaams Belangjongeren regelmatig het hoge woord voerde, niet op de lijst stond. Volgens intimi wegens ruzie met Barbara Pas.

Personeelsbeleid onder controle?

Dat CD&V/NVA en SP.A/Spirit de verkiezingen wonnen is duidelijk en hoeft feitelijk niet echt te verrassen. Zo stelden de oppositiepartijen tijdens de serie verkiezingsdebatten eenstemmig dat er een goed beleid was gevoerd. Bij de SP.A/Spirit heeft men het verlies van Norbert De Batselier, Ferdy Willems en de NVA vrij goed weten op te vangen. Uiteindelijk verloor men alleen de twee zetels van de vroegere VU waarvan er een naar de NVA is gegaan. Vooral het opvangen van het verlies van De Batselier was een moeilijke klus. Zo haalde De Batselier in 2000 op zijn eentje 4.889 voorkeurstemmen op een totaal van 8.045 voor Inzet toen, of 60,77% der lijststemmen. Wel zit de groep met 20,19% op een stuk minder dan de 45,8% die het in 1994 behaalde. Ook tegenover 2000 verloor men met 6,41% terug flink wat stemmen. Men zit nu terug op het niveau van voor Inzet. De komst van een tot voor kort weinig gekende Bart Van Malderen die zes jaar geleden 699 stemmen behaalde was een grote gok die echter slaagde. Niemand had een dergelijk goed resultaat verwacht.

Zijn ‘parachutage’ naar de lokale partijtop zorgde immers voor veel twijfels over de haalbaarheid ervan en voor ongenoegen bij diegenen die zich eveneens geschikt achten voor een promotie. De partij is ook sterk verjongd en geeft een dynamische indruk. Zaken die toch zeker mee op het conto van Van Malderen dienen geschreven. Wel zal Bart Van Malderen moeten bewijzen dat hij die posities die hij kreeg toegewezen ook waard is. Heelhuids uit de verkiezingen raken, zijn eerste actie, lukte wonderwel. En dat hij op enkele jaren tijd groeide in het beroep van professioneel politicus is ook duidelijk. De komende legislatuur in Dendermonde en zijn nog zeker twee jaar durend verblijf in het Vlaams parlement zijn diens volgende cruciale uitdagingen. Waarbij het balanceren van de ambities van de verschillende tenoren van de lokale partijafdeling vermoedelijk de zwaarste opgave zal zijn. Krijgt hij het personeelsbeleid met zijn ambitieuze groep politici voldoende onder controle? De lange duur voor SP.A/Spirit om haar schepenen aan te duiden toont dat dit niet echt vlot verloopt.

Ook dient men zich vragen te stellen naar de toekomst van Spirit in de stad. Johan Baert en Herman Van den Abbeele zijn beiden uitstekende politici maar hun populariteit bij de kiezers is wel erg beperkt. NVA scoorde hier beter. Vooral het niet herverkozen zijn van een door iedereen als degelijk ervaren Herman Van den Abbeele is naast het eveneens niet herkozen zijn van fractieleider René Van Marcke de grote teleurstelling van deze voorbije verkiezing. Wel is de tijd voorbij dat de SP.A de leidende partij was in de stad. Die dient zij als voorheen terug over te laten aan de CD&V.

De eenheid behouden

De grote overwinnaar van de voorbije verkiezingen is ongetwijfeld de CD&V die onder leiding van Piet Buyse haar zetelaantal zag groeien van 9 tot 13 en in stemmen steeg van 25,3% tot 32,55%. In realiteit echter haalde zij daarmee echter maar iets meer dan de 31,5% van 1994, toen haar slechtste resultaat ooit. En dit dan in kartel met de NVA. Het is ook duidelijk dat het praktisch alleen de CD&V is die in de stad de voorbije achttien jaren stemmen verloor aan het Vlaams Belang. Zij het deels via de omweg van Samen en Inzet. Zo haalde de CVP in 1988, toen het Vlaams Blok amper 1,8% der stemmen had, 46,4%, de VLD 15,1%, de VU 10,9% en de SP 21,9%. Wat betekende dat de CD&V, in coalitie met de NVA nu, in vergelijking met 1994 13,85% verloor, de VLD 1,5% en de SP.A, nu in coalitie met het erg zwakke Spirit, 1,71%. Het Belang zag zijn stemmenaantal groeien van 1,8% tot nu 19%, dit praktisch dus geheel ten koste van de CD&V.

Belangrijker is echter dat de partij met 13 zetels gezien de zeven zetels van het Vlaams Belang niet alleen onmisbaar is voor elke coalitievorming maar bovendien ook kan kiezen. De 5 zetels van de VLD zijn immers in theorie juist voldoende om samen een meerderheid te vormen zonder de SP.A/Spirit. Ook de huidige nu ontslagnemende meerderheid heeft met haar 18 zetels een krappe meerderheid. De NVA heeft echter met Marius Meremans één zetel weten te bemachtigen wat betekent dat deze partij in geval van een coalitie met de VLD wel eens zwaar op het beleid zou kunnen gaan wegen. De keuze voor de SP.A/Spirit was ook mede om die reden een logische zaak.

Cruciaal voor de stabiliteit binnen de CD&V is het feit dat Piet Buyse met 4.019 stemmen Leen Dierick (3.559 stemmen), nummer twee der partij, klopte. En hoewel Maurice Dierick in 1988 op zijn hoogtepunt met 4.978 stemmen een stuk meer dan Buyse nu haalde was dat in een periode toen de CVP met 46,4% de absolute meerderheid haalde. “Was het anders geweest dan had de overwinning die avond al geresulteerd in een fikse ruzie. Bovendien dient Leen Dierick nog te groeien in haar job en kent Piet Buyse al de knepen van het vak,” was een bij vele CD&V’ers die verkiezingsavond te horen opmerking, zowel ter rechter- als ter linkerzijde. De schrik voor een interne split zat er die zondag diep in. De vrees is dat de partij terug als in de periode voor 2000 het slachtoffer wordt van een tweestrijd tussen de groep Dierick en de vakbondsvleugel. Krijgen wij een heruitgave van de vetes die de partij in de periode tot 1994 bijna vernielde? De periode van oud-burgemeester Maurice Dierick. Een man die als een schaduw steeds over dochter Leen lijkt te hangen.

Winnen door professioneel bestuur

Voorlopig echter lijkt alles peis en vree in de partij die bovendien een veel professionelere indruk geeft dan voor 1994. Leen Dierick en Dirk Abbeloos bewezen de voorbije jaren als schepen goed te kunnen functioneren. Verder wist te partij nieuwe mensen aan te trekken als een Hans Michiels die in de toekomst bijna zeker nog van zich zullen laten horen. Belangrijk is echter dat de partij de verkiezing won door een beleid te voeren dat op vele vlakken haaks staat op de praktijken van voorheen Albert Cool en Maurice Dierick. “De verkiezingen bewezen dat de wijze waarop wij bestuurden door de kiezers gesmaakt werd. Ze beloonden ons. Wij gaan het bestuur dan ook op dezelfde wijze verder zetten,” stelde Jozef Dauwe in een interview na de verkiezingen. Gedaan met het beleid van ongebreideld dienstbetoon en onduidelijk gesjoemel toen de stad de bijnaam Palermo aan de Dender had. Het beleid geïntroduceerd in 1994 door Norbert De Batselier wordt dus verder gezet met uiteraard nieuwe accenten eigen aan de CD&V en Piet Buyse. Bewezen werd dat beleidsmaatregelen nemen die bij sommigen onpopulair zijn toch verkiezingsoverwinningen kunnen opleveren. De kritiek bij bepaalde groepen op het parkeerbeleid van Piet Buyse mag dan misschien wel groot zijn geweest, zijn voorkeurstemmen bewezen dat zijn werkwijze loonde.

Wel zal Piet Buyse, als Bart Van Malderen, zijn kwaliteiten als chef zowel in de stad als in de partij verder dienen te bewijzen. Hij zal nu de moeilijke taak krijgen om de fakkel van Norbert De Batselier over te nemen. In hoeverre zal hij de druk vanuit de basisorganisaties van de Dendermondse Christen Democratie en bepaalde individuen kunnen weerstaan. Dat lukte in het geval van Leon Bomhals, Eugeen Van den Bossche en Jozef Michem onder het nu bijna voorbije bestuur wel. Zal het ook blijven lukken?

Erg belangrijk is ook dat de kiezer dit keer, op de spijtige uitzondering van Herman Van den Abbeele na, hardwerkende en correct besturende politici beloonde. Het gaat deze politici niet alleen extra stimulansen geven om het dit keer nog beter te doen, het gaat ook zorgen dat het beroep van politieker lokaal terug meer aantrekkingskracht krijgt en nieuwe degelijke figuren moet kunnen lokken. Wat hoop geeft.

Willy Van Damme